Ekinoks
Geceyle gündüz birbirine eşitmiş. Hiç hasret çekenin gecesi gündüzüne eş olur mu? Gece sonsuz çığlıkla yankılanırken uzaklara, gündüz buna eş
Geceyle gündüz birbirine eşitmiş. Hiç hasret çekenin gecesi gündüzüne eş olur mu? Gece sonsuz çığlıkla yankılanırken uzaklara, gündüz buna eş
İnanmayı seçtim, umudun kolları uzun. Elbet sarar bizi de. Kıskansın keder, düşsün çöllere. Varsın gam çeksin hayatın çilesini. Sen, umudun
Kınanmamış gerçekler, Sınanmamış sevgiler, Hayal kırıklığına uğramamış hayaller, Boşa çıkmamış güvenler, Umuda dökülmüş yalan tozları. Bir değil bir çok kez
Gece, uykuyu hançerler anılar, Böğrüne böğrüne saplanır. Anılar, geceye düşman gibi, Hücum mangasında bekler. Rüyayı darmadağın etmek için, Yine saldırdı,
Neden korkuyordum, köklerim sevdayla sulanırken. Güneşin ışıkları eğik gelmeye başlayınca mı gelirdi sonbahar? Bu muydu korkum? Yağmur çok şiddetli yağınca,
Ne çabuk geçti o güzelim yıllar. Daha hayatın başındayız Dediğimiz yaşlar. Kısacıkmış, uzun sandığımız yollar. Kışa yakın bir bahardayız, Kim
Neden korkuyordum, köklerim sevdayla sulanırken. Güneşin ışıkları eğik gelmeye başlayınca mı gelirdi sonbahar? Bu muydu korkum? Yağmur çok şiddetli yağınca,
Kara bulutların, arasından sızan mavi gibidir hayat. Her damla ruhuma rahmet, İsyana set yeisimi setret. Hayat, umuda direncimi daim var